Écriture Automatique schreef ik voor het Nederlands Studenten Orkest, ter gelegenheid van de jaarlijkse tournee van 2005.

Het stuk begint met een geleidelijk stijgende melodielijn in de celli, als een golf die de aanzet vormt voor een lang doorgecomponeerd deel. Deze cellomelodie gaat vergezeld van een tegenmelodie in fagotten en hoorns, die materiaal bevat - met name een viertonig kruismotief - dat geleidelijk gezichtsbepalend wordt voor de compositie.
De door de celli ingezette stijgende melodielijn blijft doorlopen tot hij stagneert, om te blijven hangen in een mechanisch repetitief gegeven in harpen en hout. Dit herhaaldelijk terugkerende motief representeert de automatische schrijfbeweging, waaromheen zich de hele verdere compositie ontspint.


        terug